Biologische zwarte peperpoeder 100 gram, 250 gram

Wat zijn de contra-indicaties van zwarte peper?

Overmatig gebruik van peper kan ernstige brandwonden aan het spijsverteringsstelsel veroorzaken. Peper bevat ook safrol, een bekend kankerverwekkende stof. Uit onderzoek is echter gebleken dat limoneen, een ander bestanddeel van peper, de werking van safrol remt.

Wat is de botanische beschrijving van zwarte peper?

Het is een meerjarige klimplant die oorspronkelijk uit het zuidwesten van India komt en die in tropische gebieden wordt gekweekt, voornamelijk in Zuidoost-Azië, Oost-Afrika en Zuid-Amerika.

De lange, houtachtige stengel (tot 20 m lang) draagt brede, puntige bladeren met gebogen nerven en kleine, afdekbladige bloemen die in lange, smalle aren zijn gegroepeerd. Hieraan groeien bolvormige bessen die eerst groen zijn, vervolgens oranje en rood als ze rijp zijn.

Peper bestaat in drie verschillende vormen. Om zwarte peper te verkrijgen, worden de vruchten geoogst voordat ze rijp zijn. Ze worden dan opgestapeld om enkele dagen te fermenteren en vervolgens in de zon gedroogd. Hun buitenste schelp is aanvankelijk groen, maar wordt bij het drogen rimpelig en zwart.

Witte peper wordt gemaakt van de rijpe vruchten, waarvan de sappige, zoete en aromatische rode schil in water wordt verwijderd en vervolgens wordt gedroogd tot ze wit zijn.

Er bestaat ook groene peper, gemaakt van onrijpe vruchten. Deze worden vers, gevriesdroogd of in azijn of zout bewaard.

TRADITIONELE EN ANDERE GEBRUIKEN:

Peper is in Europa al sinds de oudheid bekend. Het werd al snel zo belangrijk dat het eeuwenlang als betaalmiddel diende. Toen de Goten in 408 Rome belegerden, eisten ze als schatting 3.000 pond peper, naast goud en zilver. Peper was op bepaalde momenten evenveel waard als goud.

Slechts weinig mensen konden zich zo'n dure specerij veroorloven totdat de Portugezen in de 15e eeuw rechtstreeks handel begonnen te drijven met de Malabarkust. De zoektocht naar peper was bovendien Vasco da Gama's voornaamste drijfveer voor zijn reizen.

Peper wordt al door Theophrastus en Hippocrates genoemd en werd door de Romeinen gebruikt als smaakmaker en als medicijn. Dioscorides gebruikte het tegen zenuwziekten en in het bijzonder tegen epilepsie. De Arabieren gebruikten het tegen blaas- en nierstenen en tegen reuma.

De school van Salerno had het in de middeleeuwen in hoog aanzien en vond het een goed middel tegen hoest, tegen koorts en vooral tegen de eetlust en de spijsvertering. Ze raadde hiervoor een saus aan van peper, munt en kaneel. Tijdens de Renaissance werd peper gebruikt tegen koorts en in het algemeen tegen alle vormen van zwakte.

Wat zijn de belangrijkste onderdelen?

De vruchten bevatten een aromatische essentie die rijk is aan terpeenkoolwaterstoffen, waaronder bèta-bisaboleen, kamfer, limoneen en bèta-caryofylleen. Hun brandende smaak wordt veroorzaakt door piperidine-amiden, met name piperine. Peper bevat ook wisselende hoeveelheden safrol.

BEREIDINGSWIJZE:

Als smaakmaker bij het koken.

Infusie afgedekt 10 min. in de verhouding van een snufje poeder met of zonder 1 theelepel. naar c. pepermunt per kopje. Filter.

GEBRUIK:

Drink 1 tot 2 kopjes per dag.

SMAAK:

Kruidig en aromatisch.